cont: Let's listen English

ျပာေနပါသည္။ ဖြဲကေတာ့ ထြက္သင့္သေလာက္လဲထြက္ပါ၏။

ျပာယာခတ္ေနတဲ့ အထဲက စကားကလဲ မ်ားခ်င္ေသး။ ၀ုတ္ပါဘူး။ တင္မိတဲ့ ပို ့စ္ေလးေတာ့ ေနာက္ဆက္တြဲေလး ရွိလာေတာ့လဲ တင္လိုက္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္လို႕။
အိုင္တီ ေခတ္ထဲမွာ အင္ေဖာ္ေမးရွင္းေတြကေတာ့ ဒီလိုပဲေလ။ အသစ္--အသစ္တို ့က အေဟာင္းတုိ႕ကို အလ်င္အျမန္ --- ။
စက္ရုပ္ထက္ နဲဲနဲေလးပဲ သာျပီး ဖတ္ေနတဲ့ ၀ထၳဳကိုနားေထာင္ရတာ ဆားမပါတဲ့ ဟင္းနဲ႕ ထမင္းစားရသလိုပဲ။
ဗမာျပည္မွာတုန္းက ေသခ်ာ ဖတ္ျပတဲ ့ ရွားေလာ့ဟုမ္း ပံုျပင္ေတြနားေထာင္ခဲ့ဖူးေတာ့ ဒီ ၀ထၳဳေတြ နားေထာင္ရတာ ေတာ္ေတာ္ ခံစားခ်က္မသက္မသာ ျဖစ္ရပါတယ္။ ေဆာ့ဖဲဲ၀ဲ ဖတ္သလား လူဖတ္သလားေတာင္ မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့ပါဘူး။

ခံႏိုင္ရည္စြမ္းကုန္သြားတဲ့ ေနာက္မွာ ဆရာျဖစ္သူ ဒီေန႕လည္ အိမ္ျပန္သြားတာနဲ႕ လိုင္ဘရီကို ေျပးျပီး ေမးျမန္းရွာေဖြေတာ့ ငွားႏုိင္ နားေထာင္ႏိုင္ခဲ့ပါျပီ။
ဒီမွာ-- ဒီမွာ-- ဂလိုေလး။

ဟူး--- ခုမွပဲ
စိတ္ခ်မ္းသာေတာ့တယ္။ ခု Little Women ကိုနားေထာင္ေနပါတယ္။ စတာနဲ႕ ေဗသိုဗင္ရဲ႕ နံမယ္ၾကီး Für Elise ကိုနားေထာင္ရျပီးေတာ့ ေသခ်ာဖတ္ျပတဲ့ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ အသံကို ၾကားရပါတယ္။ တကယ့္ကို စကား၀ိုင္းထဲ နားေထာင္ေနရသလိုပါပဲ။

ညီမထားေဘဘီေတြနဲ႕ လဲတညား ရဲ႕ ဇူးဇူးေလးဖို႕ကေတာ့။ (ဖူကူအိုကာ လုိင္ဘရီ ဆိုတာ ရွိတယ္ ညီမထားရဲ႕။ မိတ္ေဆြေတြ ေမးၾကည့္ေနာ္။)

အဲဒါေတြက အဆင့္အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတယ္ တယ္ရင္းတို႕ရဲ႕။ (အဟီး။ လဲတညားေတာ့ သိျပီးသားေနမွာပါ။ ညီမထားေတာ့ ဗမာျပည္နဲ႕ ျပတ္လတ္ေနေတာ့ကာ။) အဆင့္ငါး က Intermediate တန္းဆိုပဲ။ အဲဒီ ၀ထၳဳေတြက ဗမာျပည္မွာ အထက္တန္း ေက်ာင္း သင္ရိုးမွာ သင္ျပီးသားပါ။ ဥပမာ Wuthering Heights (Emily Bronte) ဆိုရင္ အဆင့္ငါး ျဖစ္ပါသည္။ Great Expectation (Charles Dickens) လဲ အဆင့္ငါးပါ။ Treasure Island ဆိုရင္ ကိုးတန္းတုန္းက သင္ခဲ့ရတဲ့ The Brave Boy ရဲ႕ ၀ထၳဳေပါ့။

သုိ႕ေသာ္လည္း။---- သိၾကတဲ့ အတိုင္း။

ဗမာျပည္မွာ ဗက္ဆာတို႕တုန္းက သင္ရတဲ့ စာအုပ္ပါးေလးက မူလ ၀ထၳဳမဟုတ္ပါဘူး။ အတိုခ်ဳပ္ထားျပီးသားပါ။ အခု ဖတ္တဲ့ ၀ထၳဳက ပိုျပီးတုိေအာင္ ျခံဳ႕ထားျပီးသားပါ။ အဆင့္ ငါးရဲ႕ သဒၵါနဲ႕ ေ၀ါဟာရနဲ႕ တန္ေအာင္ေပါ့။ မခက္ပါဘူး။

ေတာ္ေတာ္တိုေပမဲ့ အဓိက ကေတာ့ နားယဥ္ေအာင္ ဆိုပါေတာ့။ ေဘာက္သံေလးပိုျပီး ဘုိသံေလးမ်ား ေပါက္လာမလားေပါ့။ ငပိရည္ၾကိဳက္သူက ေဘာက္သံေလးမ်ား ပိုလာမလားလို႕ ဒီလုိပဲ အၾကံအဖန္ လုပ္ရတာပဲေလ။

အဓိက ဆိုလိုခ်င္တာက ကေလးေတြကို အဆင့္တစ္ တို႕ ႏွစ္တုိ႕ကေန စျပီး စာအုပ္နဲ႕ က်င့္ေပးရင္ ကေလးကို ၀န္ ပိေစမယ္ မထင္ပါဘူးလို႕။ ----
ထင္ရာ ျမင္ရာ နဲ႕ ေလွ်ာက္ ဆရာၾကီး လုပ္ၾကည့္တာ။ တကယ္ေတာ့မီးလဲ ဘိုလို မေတာ္ပါဘူး။ ထမင္းမငတ္ရံုေလးပါပဲ။ ဂတ္ကိုင္းရွိလို႕ ထပူ တာပါ။

ေရတက္ ငါးစင္ရိုင္း ဗက္ဆာ ျဖစ္ပါသည္။

စာၾကြင္း။ ။ခု ေတာ့ စက္ထဲမွာ အမ္ပီသရီးနဲ႕ေရာက္ကုန္ပါျပီ။

သိျပီးသားသူေတြေတာ့ ေက်ာ္ဖတ္ပါရန္။

စီဒီကို ထည့္ျပီးရင္ ၀င္းဒိုးမီဒီယာပေလယာမွာ Rip ရပါသည္။ Rip ကိုအဆင္ေျပသလို ကလစ္ၾကည့္ရင္ More Option လား Option လား ကို ေခၚျပီး ေဆ့ဖ္မယ့္ ေနရာမွာ ဖိုင္ အမ်ိဳးအစားကို အမ္ပီသရီး ေျပာင္းလိုက ေျပာင္းေပးထားလိုက္ႏုိင္ပါသည္။ တယ္လီဖုန္းျဖင့္ နားေထာင္ သူမ်ားကေတာ့ ၀င္းဒိုးမီဒီယာ ပေလယာမွာ ဖိုင္အမ်ိဳးအစား ေျပာင္းလို႕ရေလာက္ပါသည္။ ေတာသူမက တယ္လီဖုန္းကို ကိုယ္နဲ႕ကပ္ျပီး အျမဲယူသြားရတာ အသဲက်ိန္းလို႕ အမ္ပီသရီးပေလယာနဲ႕ပဲ ------ အသံကြာလတီ ေကာင္းဖို႕ လဲ ေျပာင္းေပးႏုိင္ပါေသးသည္။

ဂ်နယ္။ မင္းနစံ။ ၾကိဳးစားၾကပါစို႕။

ေဆးေၾကာ္ျငာ

ေဆးက အရမ္းေကာင္းတာမိုလို႔ ေဆးေၾကာ္ျငာခ်င္ေနတာ ၾကာျပီ။ လူအားေပမယ့္ စိတ္မအားတာနဲ႔ မတင္ျဖစ္ဘူး..။ စိတ္ကလည္း အားတယ္ကို မရွိပါဘူး..။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း ရယ္မိတယ္..။ ငါႏွယ္ မအားဘူး မအားဘူးနဲ႔ ထိုင္တဲ့အခ်ိန္ေတြမ်ားလိုက္တာလို႔..

ကိုယ့္ထက္ အတန္းၾကီးတဲ့ ဗက္ဆာတို႔ မိဆိုးေလးတို႔ေတြ phd တတိယႏွစ္မွာ တခါတေလ ေမးလ္ေတာင္ မစစ္နိုင္ဘူးဆိုမွ ေအာ္ သူတို႔ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းၾကပါလားလို႔ ေတြးမိတယ္။ ပီပီတို႔ အိစံတို႔ မီးငယ္ေလးတို႔လည္း အတူတူေပါ့ေလ..။ အတန္းၾကီးေတာ့ ကိုယ့္ထက္ စာပိုလုပ္ရေပမေပါ့..။ အဲလိုေျပာလို႔ မယ္ထားကို သက္သာမယ္လို႔လည္း မေတြးမိပါဘူး..။ ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတာင္ တေနကုန္ အရမ္းပင္ပန္းတယ္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ခံစားသိထားတာမို႔ ကေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ မိသားစုခ်က္ေရးျပဳတ္ေရး၊ စီးပြားေရး လုပ္ေနတဲ့သူမို႔ တေနကုန္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပင္ပန္းလိုက္မလဲလို႔ ေတြးမိေတာ့ သနားမိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းအားလံုး ပင္ပန္းလိုက္တာလို႔ ေတြးစာနာမိတယ္..။

ဒါေပမယ့္လည္း သူမ်ားသေဘာၤပ်က္လုိ႔ လူေသတာထက္ ေလာေလာဆယ္ ကိုယ့္ျခင္းေတာင္း ေပ်ာက္တာ အေရးၾကီးတယ္ဆိုတဲ့ စကားလုိပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ပင္ပန္းေနျပီ ထင္ေနခဲ့တာ လသာည ပါ။ တစ္ပတ္တခါေလာက္ ဆယ္မီနာေလး သြားဖတ္ (မာစတာအဆင့္ဆိုေတာ့ သိပ္ျပီး heavy မဟုတ္ပါဘူး)။ အတန္းေလး ၂ ခုေလာက္တက္၊ အခ်ိန္ပိုတာနဲ႔ internship ဆိုျပီး test company ေတာင္ တစ္ပတ္တစ္ခါ သြားလုိက္ေသးတာ..။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ကေတာ့ စာလုပ္ခ်ိန္နည္းနည္းနဲ႔ အားေနတဲ့အခ်ိန္မ်ားမ်ားေပါ့..။ ဒါလည္း အားတယ္လို႔သာ ေျပာရတာ လူအားတာပါ၊ စိတ္ကေတာ့ မအားဘူး..။ အားအားရွိ ဘေလာ့ ႏွစ္ခုကို တက္ေခ်ာင္းတယ္။ ဟိုသူငယ္ခ်င္းေနေကာင္းလား ဒီသူငယ္ခ်င္း အဆင္ေျပလား လိုက္လုပ္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ တေနျပီး တေန၊ တစ္ပတ္ျပီး တစ္ပတ္ကုန္ကုန္သြားတယ္။ အဲဒါနဲ႔ မအားဘူး မအားဘူး ျဖစ္ေနတာပါ..။

ကိုယ့္သယ္ရင္းေလးေတြကလည္း သေဘာေကာင္းေတာ့ မအားၾကတဲ့ၾကားထဲကပဲ အားလံုးအတြက္ မပ်င္းရေအာင္ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ပိုစ္ေလးေတြ တင္ေပးၾကတယ္။ ေက်းဇူးတကယ္တင္ရပါတယ္။ အားလံုးစိုက္ထုတ္ေပးတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြကို ေတြးမိတိုင္း လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ အအားဆံုးျဖစ္သင့္တဲ့ ကိုယ္ကအစ မအားဘူးမအားဘူး ေအာ္ေအာ္ေနျပီး က်န္တဲ့သူေတြ ပိုစ္တင္ခိုင္းေနသလို ျဖစ္ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ တကယ္ခြင့္လႊတ္ပါ..။ ေဆာရီးေနာ္။

မေန႔က မိဆိုးေလးနဲ႔ ဖုန္းရေတာ့ သူက ေျပာတယ္။ သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူးေနာ္တဲ့..။ သူအသံက နည္းနည္း ၀မ္းနည္းသံပါတာကို သတိထားမိလိုက္တယ္။ သိပ္ေတာ့ အေလးအနက္ မေတြးလိုက္မိဘူး..။ ေနာက္မွ ျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ သူေျပာတာ ဟုတ္တယ္လို႔..။ တကယ္လို႔ ဂ်ပန္ကေန ျပန္သြားတဲ့အခါ လုပ္ငန္းခြင္ထဲ ေရာက္သြားရင္ ဒီလူေတြဟာ အခုလို ေန႔တိုင္းစကားလက္ဆံု က်ဖို႔ မေျပာနဲ႔ တစ္လတစ္ခါ တစ္ႏွစ္တခါေတာင္ ေတြ႔ရပါေတာ့မလား႔... ။. လြမ္းသြားတယ္..။ ဘယ္တတ္နိုင္မလဲေလ ေနာ။ ေတြ႔ဆံုၾကံဳကဲြ မဟုတ္လား..

ဒီေတာ့ အတူရွိေနနိုင္ခ်ိန္ေလး ႏႈတ္ဆက္ခြင့္ရွိေနတုန္းေလး အားလံုးကို နားလည္ဂရုစိုက္ေပးလိုက္တာဟာ အေကာင္းဆံုးပဲလို႔ ကိုယ့္ဘာသာ ေတြးလိုက္မိတယ္။ မိဆိုးေလးက မေန႔ကေျပာသြားေသးတယ္။ ျပန္သြားရင္လည္း ဆံုလို႔ရေအာင္ ဒီဘေလာ့ကို ေဒါ့ကြန္းေျပာင္းရေအာင္တဲ့..။ ျမန္မာျပည္ကေန ၾကည့္လို႔ရေအာင္ေပါ့ေလ..။ ေကာင္းတဲ့အၾကံေလးလို႔ ယူဆေပမယ့္ အားလံုးရဲ့ သေဘာထားေလးကို သိျပီးမွ လုပ္ရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ ေတြးမိတယ္။ သေဘာထားေလးကို ေျပာၾကပါဦး။ အားလံုးဆႏၵရွိတယ္ဆိုရင္ လသာညက ေဒါ့ကြန္းေျပာင္းေပးဖို႔ တာ၀န္ယူပါတယ္။ အားလံုး အိုေကပါသလား း))

အဲ.. အာလူးရိုက္ေနလို႔ လိုရင္းကို ေမ့ေတာ့မယ္။ ေဆးၾကာ္ျငာကို ဆက္ပါမယ္..။ မိုးရြာထဲမွာ စက္ဘီးလဲတုန္းက ဒဏ္ရာ မျဖစ္စေလာက္ရလိုက္တယ္..။ သိပ္မမ်ားဘူး ပြန္းတာပဲ့တာေလာက္ပါ..။ ဒါေပမယ့္ သိတယ္မဟုတ္လား ဒဏ္ရာၾကီးတဲ့သူက ခ်ဴပ္ျပစ္လိုက္ရင္ ျမန္ျမန္ေပ်ာက္ေသးတယ္။ ဒဏ္ရာေသးရင္ ေရစိုတိုင္း အနာေဖး အသစ္ျဖစ္ ေသြးျပန္ထြက္၊ ခႏၶာကိုယ္ အေကြးအဆန္႔မွာ ျပန္ေသြးထြက္၊ အဲလိုျဖစ္ျပီး အနာက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေပ်ာက္တတ္ဘူး..။ အဲဒီအတြက္ ဒီေဆးေလးေကာင္းတယ္။ ေဆးက အရည္ေလး..။ လက္သည္းနီ ပုလင္းလိုမ်ိဳး အထဲမွာ စုပ္တံေလးနဲ႔။ သူ႔ကို စုပ္တံမ်ိဳးေလးနဲ႔ အနာေပၚကို ဆိုးရတာ။

အနာေပၚ ဆိုးဆိုးခ်င္းေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း စပ္တာေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ ပါးစပ္နဲ႔ ေလမႈတ္ျပီး ျမန္ျမန္ေျခာက္သြားေအာင္ လုပ္ေပးလိုက္။ ဒါဆို သူက အသားပလာစတာလိုမ်ိဳး အနာေပၚမွာ ကပ္သြားတာ၊ ေရခ်ိဳးလည္း မကြာဘူး။ အဲဒီတခါပဲ ေဆးပလာစတာ ထည့္စရာလိုတယ္။ ေအာက္က အေရျပားအသစ္လဲျပီး ေနာက္ဆံုးေပ်ာက္သြားမွ အဲဒါေလးကို လက္နဲ႔ ခြာထုတ္လိုက္ရတာ။

ေတာ္ေတာ္ေလးေကာင္းတယ္။ လက္သည္းနီ ဆိုးဖူးတယ္မို႔လား၊ အဲလိုတခါတည္း ဖေယာင္းလိုမ်ိဳး တခါတည္း ကပ္သြားတာ..။ ကေလးရွိတဲ့အိမ္ဆို ကေလးကို ကပ္ေပးလိုက္ရင္ တခါပဲ ေပ်ာက္သြားမွာပါ။ ေဆးထပ္လိမ္းစရာလည္း မလိုေတာ့ဘူး။ ကစားရင္း ေဆာ့ရင္း ပလာစတာကြာျပီး ေသြးထြက္သြားမွာလည္ စိတ္မပူရဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ၀ယ္ျပီး ေဆာင္ထားရင္ ေကာင္းတယ္လို႔ အၾကံေပးခ်င္တယ္။ တို႔ေတာ့ ျမန္မာျပည္ျပန္ရင္ သံုးေလးဗူးေတာ့ ၀ယ္သြားမလားလို႔။ ကိုယ္သံုးဖို႔ေရာ လက္ေဆာင္ေပးဖို႔ေရာေလ..။ ၀ယ္ခ်င္တဲ့သူမ်ား အဲဒီပံုေလးကို ကူးျပီး ပရင္ထုတ္ျပီး ေဆးဆိုင္ေတြမွာ ရွာ၀ယ္လို႔ရတယ္။ ယမ္း ၇၀၀ေလာက္ေတာ့ ေပးရလိမ့္မယ္..

ကဲ အားလံုးအတြက္ ေပ်ာ္စရာ ရက္သတၱပတ္ေလးျဖစ္ပါေစ..။ အနာေရာဂါ ကင္းေ၀းပါေစ..

လသာည ျဖစ္ပါတယ္..
(ေဆးပုလင္းဓါတ္ပံုကို ေသခ်ာမျမင္ရရင္ ေမာက္စ္နဲ႔ ကလစ္ၾကည့္ေနာ္ အၾကီးၾကီး ျမင္ရလိမ့္မယ္)